Op dit moment ben ik bezig om mijn website aan te passen / te vernieuwen. Dit betekent, dat sommige pagina’s niet helemaal up to date meer zijn.
Mijn voeten 2009
Tijdens de jaren zeventig en tachtig was er een brillenverkoper, die de volgende reclameslogan had: Gezicht 1976, geen gezicht 1977. Dit jaartal schoof steeds weer op. Ik haal deze mooie slogan aan om te laten zien, dat mensen veranderen – of ze dit nu willen of niet.
Verandering, beweging is er altijd. Mijn doel in het leven is om mijzelf in beweging te houden en anderen in beweging te krijgen. En dat is vaak niet eens zo moeilijk. Je kunt uit eigen beweging veranderen, je kunt ook bewogen worden door een gebeurtenis die indruk maakt. Of je kunt bewogen worden door een ander die verandert. En zo verandert er tevens iets in jezelf.
Vaak wordt gedacht, dat beweging voorbehouden is aan jonge mensen. In beweging blijven heeft echter meer met karakter te maken dan met leeftijd. Ook mensen die ouder worden zijn nog in beweging of hebben te maken met veranderingen.
Graag geef ik twee voorbeelden uit mijn omgeving. Onlangs deed ik een theaterproject in een woonzorgcentrum in Leiden. Een van onze actrices was een 93-jarige bewoonster van het centrum, die op haar 90ste nog een nieuw talent ontdekte. In het woonzorgcentrum werd 2,5 jaar geleden een schilderclub opgericht. Schilderen had zij nog nooit gedaan. Ze ging het proberen. Nu hangt het hele woonzorgcentrum vol met haar schilderijen in de stijl van Van Gogh. “Ik vind ze mooi, maar ja, ik kan het me niet veroorloven ze te kopen, dus nu schilder ik ze maar zelf…”.
Of kijk eens naar mijn vader van 81 jaar. Hij heeft zojuist zijn 45ste boek gepubliceerd. Een roman met de titel: “De speeltijd is voorbij”. En op dit moment is hij al weer bezig met zijn volgende boek.
Zelf blijf ik ook in beweging. Om terug te komen op de titel van deze column: Gezicht 2009, geen gezicht 2012. Die is op mij van toepassing. In oktober 2009 startte ik mijn bureau met de middelen en veronderstellingen die ik toen had. Er is heel wat veranderd in de afgelopen 2,5 jaar. Daarom ben ik nu ook toe aan een nieuw ‘gezicht.’ Binnenkort hierover meer…
Mijn voeten 2012
Valt het u ook op? Veel nieuws over zzp’ers de laatste tijd. Vooral alarmerende beelden overheersen, zoals “ZZP’ers melden zich bij de Voedselbank” (in diverse publicaties), en “Zelfstandig, ervaren en overbodig” uit HP/De Tijd dit najaar.
Het is verleidelijk om snelle beelden op te roepen. En dan vooral negatieve beelden. Maar dé zzp’er bestaat niet. De groep zzp’ers kent vele facetten.
Natuurlijk zijn er zzp’ers die eigenlijk verborgen werkloos zijn. Mensen die al voor de crisis werkzaam waren als zelfstandige in een crisisgevoelige sector, zoals de bouw. En nu zonder werk zitten. Of het betreft mensen, die na een reorganisatie zijn “afgevloeid” (wat een naar woord!). Sommigen zijn uitsluitend als zzp’er gestart, omdat ze op een andere manier geen werk konden vinden. Het starten als zzp’er wordt ook gestimuleerd door het UWV.
Betekent dit, dat al deze verborgen werkloze zzp’ers meteen onder de armoedegrens zakken? Natuurlijk niet. Er zijn er die een buffer hebben opgebouwd voor onzekere tijden. Er zijn er ook die andere klussen doen om geld binnen te halen. En een andere categorie heeft een partner met een baan en is daardoor niet alleen afhankelijk van het eigen inkomen.
Zijn zzp’ers, die er eigenlijk niet bewust voor kozen om als zelfstandige aan de slag te gaan, beklagenswaardig? Soms wel, soms niet. Ook al was het niet hun eerste keuze, sommigen hebben wél gekozen om het heft in eigen handen te nemen. Mensen die gedurfd hebben om stappen te zetten. Niet in een uitkering te blijven hangen. Ook dat nuanceert het beeld van “die arme zzp’er.”
Zelf schaar ik mij onder deze categorie. Op een gegeven moment was het voor mij de enige manier om de dingen te doen waar ik goed in ben. En waarvoor ik mij met al mijn energie en vaardigheden wil inzetten. Ik heb er mijn uitkering voor opgegeven. Nooit heb ik er spijt van gehad. Het is een onzeker bestaan, dat wel. Maar ook een bestaan met veel voldoening.
Ik roep op om niet in standaard (vaak negatieve) beelden te denken. De ene zzp’er is de andere niet. Graag sluit ik aan bij een positief beeld, geschetst door Johan Schaberg in zijn column van 1 mei 2010 in NRC Handelsblad “ZZP’ers: zelfbewust zonder poespas”.
Laatst zag ik in het programma Goudzoekers (VPRO) een uitzending over ZZP’ers. Bijna alle geïnterviewde ZZP’ers hadden een arbeidsongeschiktheidsverzekering noch pensioenopbouw.
De maatschappij verandert, dat is duidelijk. Oude structuren voldoen niet (altijd) meer. Zo ontstaat er nu aan de ene kant een steeds kleiner wordende groep mensen in vaste dienst met benodigde verzekeringen en pensioenopbouw. En aan de andere kant een steeds groeiende groep ZZP’ers. De ZZP’er bestaat overigens niet. De groep omvat mensen met verschillende beroepen en diverse opleidingen / achtergronden.
Zelf mis ik in de discussie ZZP’ers van verschillende leeftijden.
In 1983, toen ik afstudeerde, was de werkloosheid enorm hoog. Toch dacht je er niet aan om voor jezelf te beginnen. Behalve als je advocaat of tandarts wilde worden. Of uit een ondernemersgezin kwam. Voor jezelf beginnen kwam als mogelijkheid zelfs niet bij je op. In mijn omgeving kwam het ook niet voor. Dat is nu wel anders! Voor jezelf beginnen is een heel normale optie.
Mijn generatie – de 50 plussers, op latere leeftijd voor zichzelf begonnen – komen uit een heel andere samenleving, hebben een ander perspectief. Voor sommigen zat er niets anders op. Ze konden geen nieuwe baan vinden na een reorganisatie en zijn voor zichzelf gestart. Daardoor kennen zij vaak wél een stuk pensioenopbouw. Een heel verschil met de twintigers van nu.
De twintigers van nu kiezen wél bewust voor een bestaan als ZZP’er. Voor hen is dat een van de mogelijkheden. Ik vind dat hoopgevend. Zelf kom ik ze, als lid van The Hub Rotterdam, regelmatig tegen. Ze zijn aanstekelijk, met zoveel enthousiasme, betrokkenheid en idealisme. Kun je met jouw ideeën, idealen, mogelijkheden niet terecht bij een organisatie of bedrijf? Dan begin je toch voor jezelf?!
Wat een verschil met toen wij – vijftigers – op de arbeidsmarkt kwamen. Waren wij idealistisch? Dan wilden we bijvoorbeeld werken bij ontwikkelingssamenwerking.
Met de veranderingen in de maatschappij, ben ook ik veranderd. Geregeld kijk ik nu naar een mooie zin van Toon Verhoeven, die ik vond in een scheurkalender: Verbeter de wereld, begin voor jezelf!
Ik moet…, jij moet…, als ZZP’er moet je…Whaahhhh! De afgelopen maanden ben ik even van mijn natuurlijke pad afgeraakt. Dat overkomt mij nu eenmaal eens in de zoveel jaar.
Dan ben ik bezig met mezelf te forceren. Ik leg mezelf een enorme druk op. Dit leidt tot: ik moet…. Anderen zeggen in die periode tegen mij: eigenlijk zou je moeten….. of als ZZP’er moet je… Ook het tijdens bijeenkomsten aan moeten horen van opmerkingen als: ZZP’ers? Dat zijn Zelfstandigen Zonder Perspectief, helpen natuurlijk niet 
.
En zo ontstaat er een zwaar gevoel van weinig beweging, druk, forceren, moedeloosheid. Totdat er iets gebeurt, dat mijn oorspronkelijke natuurlijke stroom weer op gang brengt. Ik geef twee voorbeelden.
Ten eerste besloot ik om mij weer in te schrijven voor een jaar bij De Kleine Tiki, de school, waar ik al eerder een bijzonder inspirerend cursusjaar heb gevolgd. Eens in de twee weken een hele dag leren (verdere professionele ontwikkeling) en veel inspiratie met bijzondere mensen geeft ook een mooie, vaste structuur aan het jaar. Iets dat je als “eenzame” ZZP’er goed kunt gebruiken.
Daarnaast werd ik geïnterviewd door Anke Welten voor het AD/ Rotterdams Dagblad van 21 mei jl. Ter gelegenheid daarvan vond ik een collage terug van mijn werkbeeld, najaar 2008 gemaakt in opdracht van mijn toenmalige coach Ans van Holst. Deze collage straalde precies uit wat ik belangrijk vind. En zat vol kleur, vrolijkheid en lichtheid. In combinatie met het inmiddels gepubliceerde artikel, voelde ik mij weer in de juiste stroom komen. Nu is er weer van alles in beweging.
De teksten en beelden die mij geholpen hebben om mijn natuurlijke stroom terug te vinden, zijn op diverse plekken op mijn website gepubliceerd. De foto van de collage van mijn werkbeeld staat boven deze column, het interview en het gedicht “In de stroom” van Evelien Stadt op de Inspiratiepagina.
![selfemployed[1]22](http://www.martineromer.nl/wp-content/uploads/2011/04/selfemployed122.JPG "selfemployed[1]22")
Onlangs ontbeet ik met kleine ondernemers/zzp’ers die nog niet zo lang zelfstandig bezig waren. Een ontbijt om ervaringen uit te wisselen. Natuurlijk kwam er veel herkenbaars langs!
Ik herinner mij zelf nog goed dat, toen ik begon – ruim anderhalf jaar geleden – mensen in mijn omgeving zeiden: “Kun je daar wel inkomen uithalen? Heb je al klanten?” Mensen realiseren zich niet, dat dit mogelijk dodelijke vragen zijn voor beginnende zelfstandigen, die uit een andere werksituatie komen. Die wel vol initiatieven en plannen zitten. Maar voor wie het ook een onzeker avontuur kan zijn.
Dit type reacties is heel gebruikelijk. Zo heb ik een oud-collega, die een site én een
e-boek over financiële vraagstukken heeft gemaakt. Een enorme uitdaging en inzet is hiervoor nodig. “Wat?”, zeiden mensen in zijn omgeving. “Er zijn al zoveel financiële sites….” Niets is zo herkenbaar voor coaches om te horen: “Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig coach is.”
Een tip in dit soort situaties. Ook al zijn het vrienden, familie en mogelijke andere contacten die het goed met jou voor hebben, mijd ze in de beginperiode of in andere voor jou moeilijke periodes. Ze bedoelen het vaak goed, maar in zo’n situatie geldt: onbevangenheid loont. Gewoon doorgaan met waarin je gelooft.
Zoek vooral mensen op die wél enthousiast reageren of vragen: “Kan ik je ergens mee helpen?” Al zeggen ze alleen maar: “Mocht je geen geld meer hebben, dan kan je altijd bij mij komen eten .”
Of: wissel ervaringen uit met andere beginnende ondernemers. Die hebben soortgelijke ervaringen. Dit geeft morele steun. En het levert soms ook nog interessante tips op.
Is het niet mogelijk om goedbedoelende familie en vrienden tijdelijk te mijden? Bijvoorbeeld, omdat dit je schoonouders zijn, die op de kinderen passen? Vertel dan welke voordelen dit ook voor hen oplevert. Die zijn ongetwijfeld te vinden. Een suggestie: Ïk ben nu een veel vrolijker mens. Dat is plezieriger voor mijn omgeving. Toch?”
Deze kreet was in de jaren zeventig onder andere te vinden op een muur van de toen verpauperde wijk Crooswijk in Rotterdam. Een protest van een actiegroep.
Interessant is natuurlijk, dat dit ook nu nog actueel is. In onze maatschappij eisen mensen van alles. Niet alleen actiegroepen eisten nu geluk. Wie hoort niet regelmatig zeggen: “Ik heb er toch recht op? Nou, dan.” Met enige jaloezie wijst iemand dan naar een ander in zijn of haar omgeving: “Jij hebt altijd geluk”. Alsof mensen zomaar van alles in hun schoot geworpen krijgen.
Een alleenstaande met spaargeld hoort: “Jij hebt het maar gemakkelijk.” Een getrouwde vrouw krijgt toegeworpen: “Jij kunt lekker van alles uitproberen, want jouw man heeft toch een goedbetaalde baan?” Iemand die op latere leeftijd schrijver werd, kreeg eens van een andere schrijver te horen: “Ik had ook beter een baan in het bedrijfsleven kunnen ‘nemen’, dan had ik nu niet zo hard hoeven te sappelen voor mijn geld.”
Alsof dat spaargeld uit de lucht is komen vallen. Alsof er geen andere verantwoordelijkheden zijn, als je getrouwd bent met iemand met een goede baan. Alsof het een fluitje van een cent is, om als creatief mens in het harde bedrijfsleven je brood te moeten verdienen.
Het is gemakkelijk om je tegen een ander af te zetten. Je hoeft dan zelf niets te doen. Vergeten wordt, dat voordat het “geluk” bereikt wordt, er vaak een lange periode aan vooraf gaat van vallen en opstaan. Van alle mogelijke obstakels overwinnen die je op je weg vindt.
Het is zo belangrijk om – zonder forceren – niet aflatend in beweging te blijven. Je niet te laten ontmoedigen door dingen, die niet ineens lukken.
Dóór blijven gaan, met het zicht op de langere termijn. Beter langer ergens over doen en een stevig fundament leggen. Onze huidige maatschappij is daartoe nauwelijks ingericht. Korte termijn successen zijn de norm: “Wij eisen geluk en wel nu!”
Het is daardoor is lastig te blijven bouwen aan wat echt van belang is. Daar de tijd voor te nemen. Doe je dat wel en heb je uiteindelijk succes, dan geeft dat ook de meeste bevrediging. Wij hoeven dan geen geluk te eisen, we ontvangen geluk!
* “Wij eisen geluk” is ook de titel van het nieuwste boek van mijn vader Herman Romer. Het boek, een eigentijdse stadsroman, is eind februari 2011 verschenen.
Voordat ik startte met mijn eigen bureau, schreef ik – zoals iedere startende ondernemer – mijn bedrijfsplan. En vanzelfsprekend stonden daarin hoofdstukken over organisatie, financiën, marketing.
Ik voegde echter ook een hoofdstuk toe onder het kopje: overig. Daarin beschreef ik twee voor mij belangrijke aspecten om succesvol te kunnen zijn: inspiratie en rust. Over inspiratie schreef ik al eerder. In dit artikel gaat het over het belang van rust.
Rust. Even “niets doen”. Het wordt nogal eens vergeten. Natuurlijk, er moet brood op de plank komen. Er moet geld verdiend worden. En vaak is er de onuitgesproken ‘druk’ van de omgeving. Of zijn er de overtuigingen waarmee je bent opgegroeid. Je moet werken voor je geld. Je kunt niet zomaar rondlummelen. Dat levert niets op.
Deze tijd van het jaar leent zich mooi voor het thema “rust”. Ik heb ooit ontdekt, dat – als je je met volle energie wilt inzetten voor dát wat je belangrijk vindt, je je regelmatig even terug moet trekken. De dingen gewoon te laten voor wat ze zijn. Op die momenten, merkte ik, kwamen als vanzelf de ideeën en de oplossingen voor de keuzes, dilemma’s en vraagstukken die in mij leven.
Een mooi boek in dit verband is De Creatiespiraal van Marinus Knoope. Hij schreef het al in 1998. Zelf las ik het voor het eerst in 2000. Om de paar jaar lees ik het opnieuw en voel ik mij weer gesterkt. Inspiratie en rust zijn hard nodig.
De periode van half december tot half januari is bij uitstek geschikt voor bezinning, rust, nadenken, dingen te laten gaan. Om in de loop van januari weer vol energie nieuwe ideeën en activiteiten te kunnen oppakken. Ik krijg al weer zin in het nieuwe jaar!
A WORKSHOP ON PERSONAL BRANDING
A lot has been written about personal branding. But what is it exactly? How can it help you to become who you truly want to become? And ever thought of yourself as a passionate Lovemark, another approach to personal branding? Join us in this exciting workshop, and start building your own mark in this universe straightaway!
Workshop by: Luk Duwaerts & Martine Romer
Date: December 10th, 2010
Time: 13.30 – 16.30 h (doors open at 13.00 h)
Location: The Hub Rotterdam, Garden Room, Heemraadssingel 219
![words-power[1]22](http://www.martineromer.nl/wp-content/uploads/2010/10/words-power122.JPG "words-power[1]22")
In (loopbaan)testen op zoek naar iemands kwaliteiten, zie je vaak van die tegenstellingen: ben je een denker of een doener? En dan moet je kiezen. Naast het feit, dat iemand zowel denker als doener kan zijn – het ligt nooit 100% zwart wit – worden de kwaliteiten ook nog eens in stereotype woorden neergezet.
Zo merkte ik dat ik moeite had met het begrip “aanpassen”. Plots bedacht ik me: als je “aanpassen” nu eens verandert in “meebewegen”? Er ontstond een volledig ander gevoel. “Meebewegen” vind ik juist heel mooi. Ik zie een vloeiende beweging voor me, een soort dans in een gesprek. Bij “aanpassen” blijft er voor mij (bijna) niets van jezelf over.
Nog zo’n begrip: controle houden versus structuur ergens in aanbrengen. Het tweede voelt voor mij veel beter dan het eerste. Bij het eerste zie ik iemand, die krampachtig het stuur vasthoudt en schichtig om zich heen kijkt. Geen enkele flexibiliteit te zien. Terwijl ik bij het tweede meer een beeld krijg van een man of vrouw die door ergens structuur in aan te brengen, óók controle kan houden over de activiteiten. En tegelijkertijd flexibiliteit kan inbouwen. Heb je een goede basis gebouwd, dan kun je ook loslaten.
Kortom, de uitdaging ligt in de gevoelswaarde die je bij zo’n woord krijgt. Woorden beïnvloeden namelijk op onbewuste wijze jouw gevoel, jouw mening. Wat voor de een vanzelfsprekend is, is dat voor de ander niet. Wat voor de één een neutraal woord is, kan voor de ander een bijzondere lading hebben. Omdat hij dat woord associeert met een voor hem fijne of juist vervelende situatie.
Het is dus heel belangrijk om onze woorden goed te kiezen en af te stemmen met de ander. Zodat je elkaar kunt begrijpen en écht contact kunt maken met elkaar.